Column: Uit de verdediging

Ook zijn we geneigd om te wijzen naar anderen. Stikstofuitstoot? Kijk dan ook naar Schiphol. Middelen in het oppervlaktewater? Kijk dan ook naar medicijnresten uit de Randstad.
Maar in een discussie waarbij emotie regeert, gaat het niet om wie gelijk heeft. Het gaat om wie het beste het onderbuikgevoel weet aan te spreken. Bij het jaarcongres van de Nederlandse Akkerbouw Vakbond (NAV) verwoordde wetenschapsjournalist Hidde Boersma die opgave als ‘het terugkapen van het debat’. Hij roept de akkerbouw op om een nieuw frame neer te zetten. Een nieuw verhaal voor hoogproductieve voedselvoorziening. Want wat de sector goed heeft gedaan, is steeds veel produceren met steeds minder impact.
De kans is dichtbij om het debat terug te kapen
En juist die hoge opbrengst is de basis voor een duurzame samenleving. Het stokpaardje van Boersma is ‘landsparing’: zorg dat je de beschikbare ruimte anders indeelt. Zo ontstaat er ruimte voor natuur, maar de hoge opbrengst moet leidend zijn in de verdeling. „In dit systeem is er ruimte voor 10 tot 20 procent minder landgebruik”, is zijn overtuiging. „In de negentiende eeuw hadden we een kleine ecologische voetafdruk, maar was er een groot menselijk leiden. Dankzij de schaalvergroting in de landbouw bracht de twintigste eeuw welvaart, maar de planeet leed. Juist die innovatiekracht waarmee de landbouw een oplossing vond voor het menselijk leed, moeten we nu inzetten om mens en planeet te redden.”
Daar moet het debat over gaan. Gewasbescherming is geen doel, het is een middel voor het zeker stellen van de voedselvoorziening. En daar moeten onze belangenbehartigers mee aan de slag als ze met de kersverse landbouwminister om tafel zitten om een convenant gewasbescherming op te stellen. De kans is dichtbij om als landbouw het debat terug te kapen.

